Een bonnetje hoort geen klus te worden

Het grootste deel van mijn ‘dat berg ik later op’-stapel was papier. Een bonnetje van een zakenlunch. Een foto van het whiteboard na een planningssessie. Een pagina uit de handleiding van een apparaat. Een handgeschreven lijstje uit een vergadering waar ik mijn laptop was vergeten.

Later kwam nooit. Of het kwam als een map ‘Scans’ met veertig bestanden genaamd IMG_4021.jpg en geen idee meer waarom ze ertoe deden.

Context is alles

Een bonnetje op zich is alleen een bedrag. Een bonnetje aan de notitie ‘Klantlunch — kick-off Acme, kosten voor het project’ is iets wat je bij de belastingaangifte echt kunt gebruiken. De betekenis van een scan zit in de zin ernaast, dus daar hoort de scan opgeslagen te worden.

Zo werkt het in Thinkornote

Open de notitie waar je al aan schrijft en kies Scannen, of voeg een foto toe die je al hebt gemaakt. De pagina komt in de notitie terecht, precies waar je aan het schrijven was, en wordt samen opgeslagen in je bibliotheek.

Is het een bonnetje, kopieer dan het totaal naar een blad in dezelfde bibliotheek, en het bedrag en het bewijs blijven bij elkaar. Is het een whiteboard, teken er dan overheen om te omcirkelen wat ertoe doet. Is het een handleidingpagina, dan woont die bij je notitie over de garantie.

Een kleine gewoonte die blijft hangen

De truc is dat het ongeveer net zo lang duurt als een foto maken. Geen namen geven, geen mappen kiezen, geen ‘dat orden ik zondag’. Je zat al in de notitie, dus de scan is gearchiveerd zodra hij bestaat.

Na een maand zo werken staat mijn filmrol weer vooral vol foto’s van mensen. Het papier gaat dezelfde dag bij het oud papier. En als de boekhouder iets vraagt, zoek ik op de klantnaam en verschijnt alles samen.